خبرنگاران طلایه داران جبهه آگاهی و زبان گویای جامعه
محمدعلی خالق نژاد ✍
هفدهم مرداد ماه سال۱۳۷۷ یادآور مجاهدت وشهادت مظلومانه خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران شهید محمود صارمی که در مسیر روایت حقیقت بی ادعاراوی آگاهی و نیک اندیشی بود و به همراه ۸تن از دیپلماتهای کنسولگری جمهوری اسلامی ایران به دست طالبان متحجّر در افغانستان بهشهادت رسیدند.
چنین روزی در تقویم ملی ایران و به پاسداشت نام «شهید محمود صارمی» در سالگرد شهادتش توسط شورای فرهنگ عمومی ، به نام روز خبرنگار ثبت شد تا به بهانه این روز، از تلاش این مرزبانان آزادی، عدالت وحقوق تقدیر به عمل آید. جا دارد که به این منادیان اطلاع رسانی وآگاهی بخشی گفته شود : هرروز ، روز توست… نگذار تو را بخرندجماعتی که ازخدا نمی ترسند،از قلم توهراس دارند واین تکلیف تورا مقدس میکند.
خبرنگاری، واژهایاست خالی از هر ابهام و ایهامی. پشت نام خبرنگار امّا، مملو از مهارت، دانش، تعهد، دقّت، صداقت و درستنویسی است. بر همین اساس، معتقدم اهالی رسانه، رسالتی دارندکه تنهاباشوق آگاهی بخشی میتوانند نویدبخش انجام آن باشند و خبرنگار و قلمش در اوج این اشتیاق است و همین شوق است که قوه محرِّک مدیران برای به حرکت در آوردن چرخه خدمترسانی به مردم است.
حقیقت امر این است که بیان واقعیّات جامعه، رسالتی است که بر دوش هر خبرنگار ونویسنده خبری سنگینی میکند ودرواقع تعهدی است نسبت به آنچه که خودرادرقبال انجام آن موظف میدانند. آنان که در کار قلم اند ومدام در فکر نوشتن خوب می دانند که دغدغه داشتن، بزرگ ترین انگیزه برای خلق است و آنان که دغدغه ای ندارند یقیناًخالقان خوبی هم نخواهند بود.
خبرنگاران در زمره دسته نخستین اند و آدم های بی خیال هیچ گاه خبر نگارنخواهند شد. همه آنان که یا کار خبری کرده اند و حالا از آن دست شسته اند و یا همچنان با این حرفه پر دغدغه روزگار می گذرانند به خوبی آگاهند که در همه حوزه های این راه پر رمز وراز، هنر مدیریت کردن دغدغه ها اولویّتی اساسی دارد.چه اگر کسی نتواند این دغدغه ها را هدایت کند اندک زمانی پس از همه کامیابی ها نصیبی جز ناکامی نخواهد داشت.
خبرنگاری یک شغل نیست بلکه هنر است و از آن مهم تر هنر اداره دغدغه ها. خبرنگار در کنار همه ، دغدغه خویشتن داری را هم به روی دغدغه های دیگران می گشاید واین همه با انگشت تدبیر او راه به جایی می برد. خبرنگاردر این وادی سخت وآسان های پیاپی خود را می یابدو به دیگران نشان می دهد که دغدغه داشتن هنر است ، هنری بزرگ که مثل همه هنر های جهان مشقّت و صبوری می طلبد و میوه ای می دهد که شیرینی پاسخ آن در خور به همه رنج ها است .
خبرنگاری هر چند شغلی است به ظاهر لذّت بخش، امّا در باطن انبوهی از رنج ها و مشکلات طاقت فرسایی بههمراه دارد که اگر لذّت تاثیر پذیری اثرات و نوشته ها و مطالب آن را از نظر دور بداریم می تواند بسیار جانکاه و ملال آور باشد و سختی کار را دو چندان کند. بقول برخی دوستان ؛ خبرنگاری شغل دلربایی است امّا چنان دل مشغولی و دل افسردگی را در فرد بوجود می آورد که خانواده اش را فراموش می کند .
همچنانکه می گویند : شغل خبرنگاری از برون دل می برد و از درون دل می ترکاند . بسیار اتفاق افتاده که خبرنگاران به خاطر انجام وظیفه خویش که همانا خبررسانی فوری و بهموقع است اعضای خانواده ،دوستان و حتی منفعت های اقتصادی را از دست داده است.
به گفته مک لوهان که دراثر گسترش فنّ آوریهای پیشرفته روز،جهان را به عنوان “دهکده حهانی”قلمداد کرده ودر روزگاری که از آن به عصرانفجار اطلاعات و فنّ آوری نام می برند قطعاً نقش خبرنگار به عنوان ابزار اطلاع رسانی، نقشی حیاتی و انکار نشدنی دارد. در دنیای کنونی با وجود فن آوری های ارتباطیِ پیشرفته و متعدد در امر دست یابی سریع به اطلاعات و منابع مختلف و با وجود درگیری هایی که به طور آشکار در بیشتر نقاط این کره خاکی فراگیر شده، کسب اطلاعات صحیح و قابل اطمینان، تنها از راه خبرنگارانی درست کار شدنی است. خبرنگاران که از مهره های اساسی این مهم به شمار می آیند، باید با قبول خطرهای فراوان به واقعیّت مسأله پی ببرندوآن را به مردمان برسانند.
حرفه خبرنگاری، باخبر سر و کار دارد و آن را به شیوه های گوناگون به مخاطبان خود می رساند.این خبرباید ویژگی هایی داشته باشد تا مورد توجه بینندگان، شنوندگان و خوانندگان قرار گیرد.خبر خوب، خبری است که درست، روشن و جامع باشد.اگر خبر درست نباشد، مردم اندک اندک به خبررسان بی اعتماد می شوندو منبع خبری خودرا تغییر می دهند.لذا دراین راستا در قرآن کریم هم می خوانیم: (یا اَیّهَا اَلَّذینُ آمَنوا اِن جائَکُم فاسِقِ بِنَبَاءِ فَتَبَیَّنوا) «اگر فاسقی برایتان خبری آورد، بدون تحقیق حرفش را نپذیرید.»
انتهای پیام/
