لانتوری؛ فیلمی که حرف حسابش را با سماجت و لجبازی در ذهن مخاطبش حک میکند
رسول گلهبان- روزنامهنگار ✍
دو ساعتی از تماشای فیلم لانتوری بر من گذشته بود، اما در گوشههای ذهنم مدام با مریم و پاشا سروکله میزدم. اینگونه بود که آن سر و کله زدنها من را وادار به انتشار تراوشات ذهنیام به واسطه این یادداشت کرد تا بلکه مجالی برای فکر کردن به مسائل دیگر برایم مهیا شود.
احتمالا خبر توقیف فیلم لانتوری توسط اداره سانسور چین را شنیده باشید. این اداره علت عدم اجازه به نمایش «لانتوری» را لایههای پررنگ دینی فیلم دانسته و صراحتا اعلام کرده بود از آنجا که لانتوری فیلمی دینی است اجازه نمایش نخواهد داشت.
کمی به عقبتر که برمیگردیم متوجه میشویم که لانتوری هنگام اکران در ایران و در سال 1395 مورد تحریم حوزه هنری قرار گرفت و مسئولان حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی اجازه نمایشعمومی این فیلم که چندی بعد اداره سانسور چین آن را دینی دانسته، در سینماهای تحت پوشش خود را ندادند، ولی با این باوجود فیلم با فروش هفت میلیاردی به رتبه هشتمین فیلم پرفروش سال در ایران رسید.
عنوان فیلم همان نام باند تبهکاری لانتوری فیلم است، متشکل از سه مرد و یک زن است که اقدام به دزدی و زورگیری میکنند. سردستهٔ لانتوری پسری است به نام پاشا. او ناخواسته عاشق زنی به نام مریم میشود. اما پس از بیتوجهی مریم، اقدام به اسیدپاشی به صورتش میکند. مریم که تمام وقتش را صرف گرفتن رضایت برای زندانیان غیرعمد از خانواده قربانیان کرده، اکنون تقاضای قصاص کرده و قاضی حکم به قصاص عضو با اسید داده است.
در «لانتوری» نوید محمدزاده، مریم پالیزبان و باران کوثری همراه با مهدی کوشکی، بهرنگ علوی و بهرام افشاری و رضا بهبودی بازی کردهاند. این فیلم که برای نمایش در بخش سودای سیمرغ سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر پذیرفته شده بود، با ۱۴۱ میلیون تومان فروش و ۲۰ سانس فوقالعاده در اولین شب اکران خود، رکورد فروش سینمای ایران در شب اول اکران را جابجا کرد.
مدیسا مهراب پور؛ دانشجوی سینما دانشگاه سوره، منتقد سایت كافه سینما و روزنامه جام جم در نقد لانتوری میگوید: «اگر در دوران فیلمهای کلاسیک و کلارک گیبلها و ادری هپبرن ها زندگی میکردیم، احتمالاً هیچ استودیویی حاضر به ساخت فیلم لانتوری نمیشد. فیلمی که به خاطر شکل روایتش، بسیاری از مواقع حوصله تماشاگر را سر میبرد و پرگویی و اضافهکاری میکند. در تمام طول فیلم مخاطبش را به طمعی هیستریک برای دانستن انتهای قصه و نمایش واقعگرایانهای از زندگی قهرمانها در چهارچوب ژانر، دچار میکند. اما آنچه را که تماشاگر میخواهد ببیند نشانش نمیدهد و با سماجت و لجبازی پسربچههای کوچک میخواهد حرف خودش را بزند. در سینمای فرا صنعتی آن سالها، این یعنی یک شکست تجاری.»
لانتوری میتواند روی عموم مردم تأثیر بگذارد و به آنها این آگاهی را ببخشد که میتوانند به قصاص و بخشش از زوایایی جز آنچه تابهحال در ذهن داشتهاند نگاه کنند. تماشاگر لانتوری پس از پایان فیلم نیز مدام به فیلم و حرف حسابش فکر میکند. به احتمال قوی این دقیقاً هدف اصلی و رسالت لانتوری است.
انتهای پیام/
